10-07-2011 Cizur Menor – Puente La Reina

10-07-2011 Cizur Menor – Puente La Reina

Zo ik ben inmiddels aangekomen in Puente La Reina na ongeveer 19 km te hebben gelopen. Deze etappe vond ik middelmatig qua zwaarte. Gisteren was voor mij tot nu toe de gemakkelijkste. Vreemd als je weet dat je weinig hebt geslapen. Je moet dan gemakkelijkste ook niet bagatelliseren. Een gemakkelijke dag is nog steeds zwaar, nog altijd zwaarder dan dat ik ooit tijdens een heftige wandeling op de Sint Pietersberg heb ervaren. Elke etappe is gewoon afzien. Ik heb vannacht wel lekker geslapen. Ik werd op een fijne manier wakker. Ik zag meteen het mooie uitzicht weer en miste wel mijn geliefde op dat moment. Ik ben meteen opgestaan.

Ik ben om 6.30 gaan lopen. De eerste twee herbergen voor eventuele stempels of ontbijt waren nog gesloten. Ik baalde een beetje maar je stapt hier snel overheen. Hop doorlopen. Het volgende dorp was maar 2.7 km volgens een bord.

Daar aangekomen bleek naast enkele huizen een coca-cola drankautomaat te staan. 2 euro voor een blikje Fanta. Ik vond dat ik de suiker wel kon gebruiken en nam het blikje… het was heerlijk. Er was geen eten te krijgen. Ik had nog wat borrelnootjes over van gisteren maar was bang dat ik hier buikpijn van zou krijgen. Niet echt een goed ontbijt. Mocht ik buikpijn krijgen zou ik meteen de nootjes weggooien maar wilde het toch proberen. Ik had toch honger. Ik dacht toen beter iets dan niets.

Ik heb in Zariquiegui ontbeten. Broodje met koffie voor € 2,50. Het was niet slecht. Ik heb daar ook meteen mijn water bijgevuld. Het lopen ging echt lekker. Ik heb een beetje last van de normale pijntjes. Ik had mijn linker kleine teen afgeplakt en deed nu geen zeer meer. Ik kon er lekker mee doorlopen.

Tijdens het lopen echt mooie en leuke dingen gezien. Het veld met zonnebloemen is echt adembenemend. De foto’s doen de schoonheid geen recht aan. Als je daar loopt en zover als je maar kan kijken staan er bloeiende zonnebloemen is dit een indrukwekkend en mooi uitzicht. Het kerkje dat daar stond was ook indrukwekkend. Het is de San Andres kerk. Ik ging binnen rustig kijken. De pastoor liet me zelf mijn pelgrimspaspoort afstempelen. Hij ging meteen weg. De hele kerk voor mij alleen. Een aparte gewaarwording. Ik liep rond en was aan het bezinnen.  Het mariabeeld maakte veel indruk op me. Het ontroerde me. Ik liep ontroerd naar buiten. De kerk was dicht. De deur was gesloten. De pastoor kwam meteen de deur weer opendoen. Hij was er weer opeens. Er stonden mensen buiten de kerk, toeristen, te wachten. Die mochten niet naar binnen. Enkel pelgrims. Een aparte belevenis.

Ik wil nog even terugkomen op Pamplona. De mensen waren zo dronken dat een enkeling van een groepje jongens vijandig werden. Dronken stoere praat. Ze riepen ‘Peregrino‘ op een oneerbiedige manier. Het deed me niets maar wilde wel de confrontatie uit de weg. Wat moest ik doen tegen een groepje volwassen Spanjaarden die bezopen waren? Beste is niets zeggen en doorlopen.

Ik had ook zoiets van… WOW… die stinken meer dan ik. De meesten waren natuurlijk wel vriendelijk. Een Spaanse familie liep langs en een meisje van rond de 6 jaar zei : “mira, ¿qué es eso?”. Ze zei dus :”Kijk, wat is dat?” Ze begreep natuurlijk mijn kleding, wandelstok en rugzak niet. Ik was de enige die niet in het traditionele San Fermin wit/rood was gekleed. Ik hoorde tijdens het langslopen dat haar moeder iets zei over Santiago. Wel grappig.

Weer terug naar vandaag…

Na de San Andres kerk was er een kunstwerk waardoor je kon heen lopen. Ik liep er eerst langs maar besloot toch maar erdoor heen te lopen. Ik ben trouwens vergeten te schrijven over het pelgrimsmonument op het moment dat je boven op de berg aankomt, Alto del Perdon. Ik was blij dat ik boven was. Het geluid van de windmolens stoorde wel. Je bent dan rust gewend en dat was een irritant geluid. Op het moment dat je boven aankomt ben je dat allemaal vergeten. Een Duits meisje van 19 heeft de foto gemaakt. Ze heette Natalie. Ze schatte me 40. Lief kind. Ahum… toch maar weer scheren. LoL. We zijn een stukje samen gelopen. Ik zei sorry ik ga mijn eigen ritme lopen, ik ben tenslotte toch een veertiger 🙂 Het is belangrijk dat je je eigen ritme loopt, vooral bij afdalingen zodat je jezelf geen blessures oploopt.

Toen ik aankwam in Puente La Reina dacht ik aan de naam hoe die herberg heette welke een zwembad had. Ik kon er niet opkomen. Eerlijk gezegd wilde ik alleen rusten en lekker eten. Ik besloot meteen de eerste herberg maar te nemen. Ik zag een bord dat de volgende herberg 500 meter was maar ik wilde geen meter meer lopen. Ik was kapot moe. Ik wilde zo spoedig mogelijk eten, douchen, de was doen en dan slapen.

Het kost hier 9 euro en je kon ook nog 10 nemen voor minder stapelbedden in 1 ruimte en 36 euro voor een aparte kamer. Ik wilde gewoon slapen dus koos de goedkoopste. Mijn oordopjes deden toch hun werk goed. De wasmachine kostte 3 euro en het drogen ook 3 euro. Ik had pas nog gewassen dus deed ik het op de hand wassen. Lunch prijs schrok ik even van… 18 euro. Ik heb het gedaan en geen spijt van gehad. Het was een goed buffet. Precies wat ik wilde lekker slapen en eten. Na het eten ben ik de was gaan checken of die al droog was.

Ik ben in het hotel gegaan dat tegen de herberg aanlag, namelijk van zelfde eigenaar, en waar ook het restaurant was. Ik wilde even in de bar zitten met een pilsje om aan mijn notities (ja, deze dus) te werken in mijn journaal. Ze hadden een mooie flatscreen met Tour de France opstaan. Toen viel me in dat ik de formule 1 heb gemist. Naja. Jammer maar Tour de France kijken terwijl je aan je notities aan het werken bent was ook wel een leuke afleiding. Ik had wifi verbinding en controleerde mijn facebook berichten en SMSjes eens. Ik had er diversen gekregen. Leuk om te lezen. Ik had even mijn zus Natascha gebeld. Gratis via VoIP over de WiFi van het hotel. Ja, toch wel handig als je iets weet van ICT 🙂 Even gesproken met Natascha over haar ziekenhuisopname van gisteren. Ze vertelde nog dat XBMC niet meer werkte. Naja… Daarna met pa gebeld via Skype. Dat was wel even leuk. De iPhone ging steeds vanzelf aan als ik deze uitschakelde wat niet handig was voor de accuduur. Via Cydia bossprefs geinstalleerd en hoppa opgelost. Dus de wifi in de bar was fijn voor diverse redenen. Tot morgen!

O ja, toch nog wat… Ik schreef in mijn journaal 1 ding maar ik weet inmiddels dat het er meer zijn.

Daar zijn we weer. Toen ik weer de was ging controleren was deze nog niet droog. Ik liep even terug naar mijn stapelbed. Er was een nieuwe gast gearriveerd. Laura uit Venezuela. Ze sprak Engels tegen me terwijl ik Spaans bleef praten. Ze was van Venezuela gevlogen naar Madrid en via Madrid naar Pamplona gekomen. Het was haar eerste dag. Ze vertelde me dat ze haar iPod oplader vergeten was. Dat zal wel niemand hier hebben. Tsja. Het is dezelfde oplader als de iPhone. Er waren in de slaapzaal niet echt stopcontacten in de buurt. In het restaurant wel want daar had ik ook mijn iPhone opgeladen. Ik bood aan of ik de iPod moest meenemen en opladen zodra ik naar het avondeten ging. Ze vroeg of ik al gegeten had boven. Ik antwoordde dat ik boven was geweest en het goed was. Zij vond het erg duur. En ja, dat klopte eigenlijk ook wel. Als je het vergelijkt met de prijzen van andere pelgrimsmenu’s. Het avond buffet was misschien de 11.50 niet waard. Veel eten was hetzelfde als tijdens de lunch maar het probleem was meer dat ik niet veel eten opkreeg. Ik heb me vol gegeten en maar weer gegaan. Energie opdoen voor morgen dacht ik.

Na het eten ben ik de woonkamer ingelopen van de herberg. Dat was wel luxe hoor. Daar ook meteen weer de oplader met de iPod van Laura ingestoken. Ik begon in mijn dagboek te schrijven en kwam opeens Laura de woonkamer binnen. Of ik al gegeten had ze wilde toch eten. Ja, ik had net gegeten. Schijnbaar kon ze niet slapen.

Tijdens het schrijven in mijn journaal viel me op dat een meid voor zich uit zit te staren. Ik vraag haar of alles goed is. Ja zei ze ze was gewoon in gedachte. Ze spreekt Hongaars, Servisch, Duits, Spaans, Engels, Italiaans en Frans. Ik zei hardop “Huh?”. Ze was lerares in talen wat dus een hoop verklaard. Ze kwam uit Hongarije.

Ik begin toch wel moe te worden merk ik. Ik ga nog even lezen en dan slapen.

Kinderen waren lawaai aan het maken en de ouders zeiden dat ze rustig moesten zijn. De vader zei dat de slaapzaal rustig moet zijn maar hier niet. Hij had wel gelijk. Het was nog vroeg. Ik kwam aan de praat met deze familie. Familie Kujath (Rene, Rebecca en Lara) kwam uit Duitsland. Hun dochter Lara was 13 jaar en liep dus de camino mee. Ze had last van haar knieën. De bondage onder de knie deed wel zodanig de pijn verlichten dat ze gewoon kon lopen. Haar vader vertelde dat hij de camino in 26 dagen had uitgelopen. Op een gegeven moment kun je makkelijker en beter doorlopen. Ik dacht dat deze man gek was of zo. Nog meer lopen dan nu? Pfff we zien wel.

Foto en video galerij:

 

 

 

 

 

 

 

Zonnebloemen

 

 

 

 

 

 

 

De camino en zonnebloemen

 

 

 

 

 

 

 

De enige echte ‘camino’

 

 

 

 

 

 

 

Foto welke Natalie heeft genomen bij Alto del Perdon.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

San Andes kerk in Zariquiegui

 

 

 

 

 

 

 

 

Kunstwerk na de San Andes Kerk in Zariquiegui

 

 

 

 

 

 

 

Voorgerecht bij het buffet

 

 

 

 

 

 

 

Hoofdgerecht bij het buffet

 

 

 

 

 

 

 

Nog meer eten van bij het buffet

 

 

 

 

 

 

 

En… het nagerecht

En de filmpjes :

Start van de dag met het zonnebloemenveld.

Aankomst pelgrimsmonument Alto del Perdon

Posted by Ramond - 27 september 2011 at 20:25

Categories: 10-07-2011 Cizur Menor - Puente La Reina, Camino de Santiago   Tags: