07-07-2011 Saint Jean Pied de Port – Roncesvalles

07-07-2011 Saint Jean Pied de Port – Roncesvalles

Het is zover. Opstaan. Het is 6.47. Ik was al eerder wakker geworden maar zag dat het buiten nog donker was. Lekker ontbeten en koffie gedronken. Huib had gisteren aangegeven dat we misschien samen konden starten. Dat leek me wel een goed plan. We vertrokken samen. Na een tijdje lopen kwamen we Marcello tegen, hij is van Ecuador maar studeert in Spanje. Voordat we het dus wisten liepen we met zijn drieën. Huib wilde na een tijdje lopen strekoefeningen doen. Leek me wel goed plan het is toch niet niks, 28 km lopen door de bergen. Beetje voorzichtig met spieren en gewrichten omgaan. Als je geblesseerd raakt is dit natuurlijk niet echt fijn. Vandaag gaan we lopen van Saint Jean Pied de Port naar Roncesvalles, een trip van ongeveer 28 km.

Toen we de rekoefeningen aan het doen waren kwamen Sarah en vriend voorbij. Ze vroegen of ik mijn slaapzak was vergeten. Ze lagen namelijk in dezelfde kamer. Ja dus… Eerste herberg en vergeet ik mijn slaapzak. Ik zei nog bij vertrek tegen Huib dat ik het idee heb iets te vergeten te hebben. Verdorie, mijn slaapzak. Ik heb een paar minuten gedacht hoe ik zo dom kon zijn deze te vergeten. Al snel ging dit om in een totale acceptatie van de situatie en er niet meer aan denken.

Na een tijdje lopen zagen we darmen liggen. Aan de andere kant van de weg lag de eigenaar van de darmen… een vos. Apart toch, de natuur hier.

Het viel me ook op hoeveel mensen er toch aan het lopen waren. Je blijft maar nieuwe mensen tegenkomen. Echt van de meest verschillende nationaliteiten. Ik kan me herinneren dat ik tot dat moment mensen uit de volgende landen heb ontmoet : USA, Denemarken, Spanje, Frankrijk, Italië, Korea, Japan, Hongarije en Duitsland.

Tijdens het lopen komen de emoties en soms heftig in. Zo zijn we 2 herdenkingstekens tegengekomen. Van pelgrims die gestorven zijn. Bij de eerste dacht ik aan mezelf. Je kunt elk moment doodgaan. Bij de tweede kreeg ik een emotie over me heen met betrekking tot pap. De pelgrim had hetzelfde geboortejaar als pa. Gelukkig is pap sterk maar toch ga je er dan even over nadenken.

Soms ga je even stil staan. Letterlijk. Als je dan rondkijkt… indrukwekkend.

Na 9 km te hebben gelopen hadden we een broodje gekocht met ham. Het was lekker. We waren nu op 1/3de van de dag.

Toen we boven aan de berg kwamen zagen we een witte bus staan. Jan was ooit ook pelgrim geweest en wilde nu iets terugdoen. Hij sliep en leefde in de bus. Hij hield bij welke nationaliteiten langskwamen. Voor een klein bedrag kon je (warm) drinken en een snack kopen. Ik nam een multifruit drankje en een muesli reep. Er kwamen 2 jonge dames aangelopen uit Duitsland. Eentje liet iets vallen en zoals een heer dat oogt te doen buk ik me voorover om het voor haar op te rapen. Ik was alleen 1 ding vergeten. Ik had een rugzak van 12 kilo op mijn rug en door het gewicht werd ik voorover geduwd… richting de tafel met alle spullen. Gelukkig kon ik me opvangen door hulp van Huib. Ging net goed. Niet meer vergeten dat ik een rugzak bij heb.

We hoorden tijdens het lopen steeds bellen rinkelen die aan de nek van schapen en koeien was bevestigd die hun aanwezigheid zo prijsgaven. Op een gegeven moment was het muisstil… opeens stonden tientallen zo niet honderden schapen ons aan te kijken zonder een krimp te verroeren. Een surrealistische ervaring. Beesten maakten zoveel lawaai en opeens stil. (zie foto hier beneden)

Het doorlopen werd steeds zwaarder. Je kunt het lopen in de Pyreneeën niet vergelijken met de oefeningsessie’s op de Sint Pietersberg in Maastricht. Het echte zware is ook niet de berg oplopen maar juist de afdaling. Dit doet zo’n pijn aan je knieën en voeten dat het niet te beschrijven is. Op een bepaald moment, volgens mij 4 km voor het einde van de etappe, wilde ik in huilen uitbarsten. Ik gaf commando’s naar mijn benen om te lopen maar ze bewogen niet. Een beangstigend moment. Ik dacht dat ik het niet ging halen. Hoe moet ik door als mijn benen niet meer kunnen. Ik zat aan mijn fysieke grens. Huib en Marcello deden mij goed steunen. Ik nam een korte pauze van een paar minuten en probeerde het weer. Ik kon weer lopen. Ik had in het boek van Paulo Coelho gelezen over de Camino dat hij een liedje zong van zijn jeugd als hij het heel moeilijk had. Ik dacht dit probeer ik ook ik heb toch niets te verliezen. Warempel! Het hielp echt. Schijnbaar als je geest afgeleid is voel je de pijn minder en kun je door. Daarna vroeg ik aan Huib of hij me had horen zingen. Hij zei ja man ik dacht die is echt ver maar ja als het helpt…

Bij aankomst in Roncesvalles kon ik me niet meer normaal omkleden. Huib merkte dit op en vroeg of ik ook in het restaurant wilde gaan eten i.v.m. reserveren. Ik zei dat ik wel wil meelopen maar dat het echt even niet gaat. Hij zei ik reserveer wel. Ik zei goed dan kan ik even douchen. Na een tijdje was Huib al terug en was ik net onderweg naar de douche, zo langzaam was ik.

Ik ben met Huib en Marcello richting het restaurant gelopen waar we ons pelgrimmenu konden krijgen voor 9 euro. We kregen water en wijn. Toen we een paar minuten zaten kwam een Mexicaanse binnen. Ik herkende haar. Ze had me geholpen tijdens de afdaling. Ze zag hoeveel pijn ik had met de afdaling en bood me een wandelstok aan. Ik vertelde waar ik het meeste last had en ze bood aan de veters op een andere manier te strikken. Dat zou de pijn doen verminderen. Het klopte wel! Het deed duidelijk minder pijn. We hebben even in het Spaans gesproken. Nu kwam ze dus het restaurant binnen. Ik vroeg of ze bij ons kwam zitten. Dat vond ze wel leuk. Ze heette Iniertia en was afgestudeerd chemicus. Mexicaanse nationaliteit en tot nu toe in U.S.A. gewoond. Ze gaat terug naar Mexico. We hebben met elkaar gesproken en iets ongelofelijks gebeurde er. Toen we een rondje hielden waarom we de camino liepen vroeg ze aan iedereen waarom en bij mij zei ze wacht even ik weet het. Jij bent klaar om dit jaar de vrouw waarvan je houd te gaan trouwen. Ik keek met verbazing naar haar en de anderen. Ik vroeg Huib daarna in het Nederlands hoorde je dat? Hij zei heb je iets verteld. Nee, niet daarover. Apart. We hebben macaroni gehad en daarna vis met friet. Het ging er smakelijk in.

We waren allemaal moe. Ik vroeg aan Huib of we morgen weer samen starten. We hadden afgesproken dat diegene die het eerste wakker is de rest wakker maakt en zo rond 7 uur maximaal gingen lopen. Ik ging slapen om 20.30. Kijken wat morgen weer voor ons in petto heeft.

Foto/video galerij :

My first steps in the camino!

Huib en Ramond start camino L'Esprit de Chemin

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Marcello (links), Sarah (midden) en Huib (rechts)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Witte bus met de nationaliteiten op vermeld

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Schitterend om te zien en voelen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We werden door de schapen in de gaten gehouden

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Posted by Ramond - 25 augustus 2011 at 23:35

Categories: 07-07-2011 Saint Jean Pied de Port - Roncesvalles, Camino de Santiago   Tags: